1996r. - członek-korespondent Międzynarodowej akademii rekonstrukcji ekologicznej (m. Moskwa).
1998r. - akademik Międzynarodowej akademii rekonstrukcji ekologicznej (m. Moskwa).
2007r. - order Piotra Wielkiego
Publikacje - 4 artykuły na następne monografie:
1992r. - M. Pańkiewicz "Modelowanie systemów hierarchicznych";
1994r. - M. Pańkiewicz "Konstytucja Ukrainy";
2002r. - M. Pańkiewicz, P. Pańkiewicz "Cudo uzdrowienia za pomocą oczyszczenia";
2005r. - M. Pańkiewicz, P. Pańkiewicz "Zcalanie - doświadczenie i mądrość tysiąclecia".
Na danej stronie internetowej możemy zareprezentować monografie "Syntez i analiz złożono-zorganizowanych systemów, która składa się z trzech części:
1 część: "Hierarchia algorytmów państwowo-budowania".
2 część: " Hierarchiczny ustrój organizmu człowieka".
3 część: " Teoria modelowania systemów hierarchicznych".
Także jest przedstawiona adnotacja do pierwszej części: "Hierarchia algorytmów państwowo-budowania"
Takze jest przedstawiona adnotacja do pierwszej czesci: "Hierarchia algorytmow panstwowo-budowania"
download anotate
Krótka adnotacja
Podział naukowy systemów na proste i złożone bazuje się na pojęciu przez uczonych wewnętrznego ustroju systemu. Proste systemy zrozumiałe są wszystkim, natomiast złożone - daleko nikomu. Przyczyna tego niezrozumienia jest prosta - niema stałej i jednoznacznej metodologii analizy skomplikowano zorganizowanych systemów. Metoda analogii, z której korzysta analiza systemowa dla badania złożonych systemów jest nieefektowna i nie może pretendować na ustalenie i wyjaśnienie odpowiednich problemów.
Całkowicie zrozumiałym jest to, że funcjonowanie złożonych systemów, które w przestrzeni i czasie rozwijają się jak jedyna całość, można wyobrazić jak skupisko nawzajem powiązanych ze sobą procesów krążenia. Jednak w dzisiejszej nauce nie istnieje praw, za pomocą których udałoby się zbadać, jak to krążenie formowało się, jak funkcjonuje i w jakiej zależności przebywają między sobą różne procesy, które odnoszą się do różnych hierarchicznych poziomów danego systemu. Analiza systemowa, na podstawie której uczeni próbują badać skomplikowano zorganizowane systemy, jest ślepą gałęzią nauki. W dzisiejszej nauce jest nie możliwe rozwiązywać nagromadzone problemy o złożonych systemach, korzystając z metodologii, która przyczyniła się do ich pojawienia się. To jest jedyna krytyka istniejącej na dzień dzisiejszy metodologii. Na przyszłość w przedstawieniu materiału nie będzie posyłań na autorytetów nauki, aby podtwierdzić lub zaprzeczyć tą lub inną proponowaną myśl. Wyłożenie materiału będzie zrobione autonomicznie bez udziału w tym posyłań na fundamentalne monografie. Nie będzie żadnych wzorców na istniejące rozbieżności dzisiejszych naukowych myśli co do modelowania i analizy złożonych systemów. To ulży możliwość wyłożenia materiału, a z czasem - jego zrozumienie.
Świat zbudowany jest hierarchicznie: nieżywa materia, żywa materia, następnie - społeczne systemy - ta prawda zrozumiała jest dla wszystkich. Każdy z tych systemów ma dużo poziomów i podpoziomów z wielką ilością prostych i przeciwległych związków na linii pionowej swojego poziomu, a także między filialnymi i podfilialnymi podpoziomami. Wszystko jest bardzo złożone. Jeszcze bardziej złożonym wygląda problem próby naprowadzenia mostów związków między nieżywą materią i żywą, oraz społecznymi systemami. Takie związki istnieją, ponieważ żywa materia wynikła z nieżywej i cały czas znajduje się w jej otoczeniu. Istoty biologiczne nie zostały zamkniętym systemem w stosunku do sił nieżywej materii. Społeczne systemy wynikły na biologicznych podstawach człowieka. Te podstawy biologiczne nie tylko stworzyły społeczne systemy (plemię, państwo, sojusz państw, i.t.d.), a także ciągle służą jako fundament ich doskonalenia.
Jakież istnieją związki pomiędzy systemami nieżywej materii, żywej materii i systemem społecznym pionowo i jakie poziomo w każdym z nich z osobna? Ile ich istnieje? Ta cyfra i te związki zostają niewiadomymi. Ale one istnieją i nie poznawszy je, pojąć całość odbywania się ruchu w żywej i nieżywej materii w społecznych systemach - niemożliwie. W tym winna jest metodologia badania systemów złożonych. Podobna sytuacja była w nauce, kiedy uczeni posługiwali się cyframi łacińskimi dla wykonywania działań matematycznych. Przemnażać pięcioznaczne liczby potrafił jedynie uczony, który otrzymał wykształcenie w Rzymie. Wymiana cyfr rzymskich na arabskie, zlikwidowała problem rozwiązywania działań matematycznych i uprościła liczenie do poziomu szkolnego. Odbyła się zmiana metodologii, instrumentu poznania.
Następnie proponuje się o wiele prostsza i pragmatyczna metodologia poznania skomplikowano zorganizowanych systemów w porównaniu z istniejącą. Poszukiwaniu uogólniających praw i prawidłowości zgodnych z różnymi klasami systemów, które w przestrzeni i w czasie rozwijają się jak jedyna całość, poświęcona jest ta praca - płód trzydziestoletnich rozmyślań nad problemami analizy złożono-zorganizowanych systemów, w postaci hierarchicznych modeli. Takie widzenie złożono-zorganizowanych systemów przez uczonych w perspektywie, może zapoczątkować fundament stworzenia jedynej teorii systemów bądź jakiejkolwiek komplikacji w tym także i dynamicznych.
Dla początku damy krótką charakterystykę poszczególnym terminam, które wykorzystywują się w proponowanym materiale. Autonomia - system, który w przestrzeni i czasie wynika, rozwija się, funkcjonuje, i gaśnie jako jedyna całość. Model przedstawia wewnętrzną strukturę autonomii w wyglądzie elementów z istniejącymi współzależnościami między nimi i współzależnościami z innymi systemami. Model hierarchiczny - wyznacza kolejność formowania autonomii, jej podpoziomów, współzależności między podpoziomami i na każdym podpoziomie, a także współzależności autonomii z innymi systemami. Krótko o istocie rzeczy proponowanej metodologii analizy złożonych systemów (metodologia RBZ).
Proponuje się trzy prawidłowości, które są właściwe wszystkim hierarchiczno urządzonym autonomiom.
Pierwsza prawidłowość. Prosta autonomia (nie hierarchiczna) przechodzi w hierarchiczną drogę podziału swoich elementów i formowania filii podpoziomu. W takiej autonomii każda filia podpoziomu formuje się dla zabezpieczenia jednolitości struktury i funkcjonowania głównego poziomu. Każde nowe pokolenie podpoziomów, w stosunku do poziomu z jakiego oni sformowali się, są filialnymi podpoziomami, formowanie których zabezpiecza zachowanie się jednolitości i funkcjonowania poprzedniego. Model, w którym jest pięć hierarchicznych podpoziomów, piąty podpoziom sformował się dla zabezpieczenia istnienia czwartego, czwarty - trzeciego, trzeci - drugiego, a drugi - pierwszego.
Ta prosta prawidłowość kształtowania się autonomii wnosi znaczne poprawki w poznaniu modelu hierarchicznego ustroju takich autonomii jak społeczeństwo, hierarchicznej struktury własności w społeczeństwie, hierarchicznego ustroju praw społeczeństwa i.t.d. Jeszcze większe poprawki ta prawidłowość wnosi w zrozumienie takiej autonomii jak organizm człowieka.
Największe zdziwienie ta prawidłowość wywołuje u specjalistów z problemu wyniknięcia życia na Ziemi i ewolucji żywej materii. Jeśli proponowaną prawidłowość przyjąć za prawdę, to istniejące teorie przejścia drogą: aminokwasu, protobiałka, białka, jednokomórkowe organizmy, wielokomórkowe, a następnie małpa i człowiek wydają się nam bajką. W procesie ewolucji nie wymiera ten fundament i ten proces bazowy, z którego zaczęło się życie, a wymierają lub modernizują się znacznie późniejsze podpoziomy. Przy obecności pięciu hierarchiczno zorganizowanych podpoziomów w autonomii i kiedy w następnych pokoleniach ona zaznaje ewolucyjnych zmian, to pierwszymi te zmiany odbędą się na piątym poziomie, potem - na czwartym i.t.d. Czym starszy podpoziom autonomii, tym mniejszymi będą jego ewolucyjne zmiany.
Rozpatrzmy sformowaną wyżej prawidłowość w stosunku do organizmu człowieka. Jeśli my chcemy zrozumieć ustrój hierarchiczny jego podpoziomów, należy odnaleźć prosty początkowy system i przekontrolować poszczególne formowanie jego nowych podpoziomów. Z tej pozycji zmiany ewolucyjne w autonomii "organizm" będziemy traktować jako sposób zachowania najpierwotniejszego podpoziomu, z którego właśnie wynikł organizm człowieka.
Złączenie dwuch płciowych komórek daje początek nowemu organizmowi. Na przeciągu pierwszych siedmiu dni codziennie, jeden raz na dobę, zachodzi podział zapłodnionej komórki jajowej. Otrzymawszy 128 komórek na siódmy dzień, jedynie z jednej z nich rozwija się nowy organizm. Ten fakt w nauce znany jest od czasu odnalezienia mikroskopu. Jednak on nie jest przeanalizowany z tego punktu widzenia, że już w te pierwsze siedem dni formuje się system samorządu między komórkami. Ten system samorządu zabezpiecza wewnętrzny rozwój embrionu i on formuje się w samym embrionie. System funkcjonuje na przeciągu całego życia człowieka. Hierarchiczno zorganizowany algorytm samorządu, sformowany jest w pierwsze siedem dni życia człowieka, jest znakiem przyszłego rozwoju medycznej nauki i w tym algorytmie sformowana wyżej prawidłowość bada się bardzo precyzyjnie.
Drugą prawidłowością proponowanej metodologii RBZ analizy autonomii jest: naruszanie równowagi w hierarchiczno zorganizowanych modelach, idzie ono od poziomów młodych do starożytnych, a zrównoważenie w przeciwległym kierunku - od starożytnych do młodych. Ta prawidłowość pozwala pojąć funkcjonowanie złożonych systemów. Przy próbie hierarchicznie uporządkować organizm człowieka, korzystając kolejnością jego formowania w pierwsze dni życia, ta prawidłowość była spostrzegnięta jako pierwsza.
Swoje zastosowanie ona znalazła odrazu w codziennej praktyce lekarskiej. Było zrozumiałym, że proces rozwoju choroby jest pewną wyraźną kolejnością wzbudzenia podpoziomów hierarchicznego modelu człowieka od poziomów młodych do bardziej starożytnych, a wyzdrowienie - w przeciwległym kierunku. Przy obecności kilku zachorowań, uporządkowawszy ich w hierarchiczny model było powoli zrozumiałym, jakie zachorowanie jest pierwotne, i które należy koniecznie leczyć. Wszystkie inne leczą się same z siebie. Ta prawidłowość pozwoliła odmówić się od istniejącego systemu klasyfikacji diagnozów na korzyść hierarchicznego modelowania obecnych problemów w organizmie człowieka. Było zrozumiałym, że dziesiątki tysięcy symptomów, syndromów, syndromokompleksów i diagnozów należy uporządkować w poszczególnych poziomach hierarchiczno urządzonego modelu "organizm". Wtedy medycyna jako nauka uprości się, stanie bardziej zrozumiałą, ze znacznie lepszymi praktycznymi rezultatami.
Przeniesienie tych prawidłowości na autonomię "państwo" nie wywołuje żadnych trudności. Spostrzeżenia za rozwojem współczesnych młodych państw demokratycznych daje bodziec do zastosowania tych prawidłowości dla autonomii "państwo". Hierarchiczna kolejność formowania tej autonomii i funkcjonowanie jej drogą wzbudzania od młodych poziomów do starożytnych, a zrównoważenia w kierunku przeciwległym są przewidywalne. "Leczenie" autonomii "państwo" analogiczne leczeniu autonomii "organizm".
Trzecią prawidłowość, która właściwa jest wszystkim hierarchicznie urządzonym modelom, najlepiej przedstawić w takim uproszczonym wyglądzie, jak i dwie poprzednie.
Istota tej sprawy jest taka. Każdej autonomii, która w przestrzeni i w czasie wynika i rozwija się jako jedyna całość właściwe są dwa wzajemnie powiązane ze sobą kierunki rozwoju: perspektywny, który prowadzi do podziału autonomii lub jej podpoziomów oraz retrospektywny, który prowadzi autonomię na ten poziom rozwoju, z jakiej ona zaczęła formować się. Perspektywny kierunek rozwoju autonomii "organizm" jest realizacją dziedzicznej informacji przekazanej przeszłym hierarchicznym algorytmem samorządu, a retrospektywnym kierunkiem rozwoju autonomii "organizm" jest formowanie dziedzicznej informacji dla przyszłego potomstwa, które kończy się przy dojrzewaniu komórek płciowych.
Przyzwyczailiśmy się do głębokiego antyfilozoficznego poglądu co do problemu podziału komórek. On jest kierowany i niekierowany. Niekierowany podział komórek organizmu człowieka zostaje daleko nie poznanym. Genetyka, która wydała weksele na rozwiązanie problemu niekontrolowanego podziału komórek, która prowadzi do onkologii, została nieopłacona. Genetyka na dzień dzisiejszy ma nagłą potrzebę w hierarchicznej klasyfikacji genów i jest hierarchicznym algorytmem realizacji przekazanej informacji, i syntezy dziedzicznej. Uczeni nigdy nie dojdą do ostatecznego wniosku: jaka jest przyczyna przekształcenia normalnej komórki w złośliwą, nie uświadomiwszy hierarchię komórkowego zarządu w kiełku komórkowym, modelu samorządu między narządami, a także hierarchicznej kolejności genów w organizmie człowieka.
1 | 2